De grote en kleine bedankmomentjes van 2014

En toen was het opeens eind december en leven we tussen kerst en oud en nieuw. Dit zijn van die dagen dat de televisie vol zit met programma's om het afgelopen jaar te herbeleven. En nu, in 2014, zijn dit ook van die dagen dat heel Facebook, Instagram, Twitter enzovoort vol staan met bedankberichtjes van iedereen die zo blij zijn met het afgelopen jaar, en die uitkijken naar het komende jaar. 

Test jezelf.

Vroeger las ik boeken. Mijn boeken liggen nu heel zielig in een hoekje te liggen totdat het weer zomervakantie is, maar vroeger las ik boeken. En veel ook. Het was mijn reden om te luisteren naar mijn moeder als ze vond dat ik vroeg op bed moest. Dan kon ik stiekem nog even lezen. Om dan vervolgens met kloppend hart mijn boek onder mijn bed te verstoppen en mijn zaklampje onder mijn kussen. Sorry mam!

Watje

Afgelopen week moest ik naar de dokter. Voor het eerst in mijn leven heb ik twee verdovingsprikken gehad. In mijn voet. Stoer als ik wilde overkomen, heb ik me van tevoren als een echte tough chick gedragen en iedereen gemeld dat ik het helemaal geen grote gebeurtenis vond. En dat vond ik ook niet. Totdat ik daar ging zitten en de dokter de spuit tevoorschijn haalde. Toen moest ik stiekem toch even slikken. Voor twee van die stomme prikjes. Ach, het was even een kwestie van de TL-buizen tellen, daarna was het voorbij. Aangenaam, Joanne, held op sokken.

Wintersport

Er heeft op mijn blog even twee weken radiostilte geheerst. Maar dat heeft een goede reden gehad; ik ben met 3 vriendinnen vorige week op wintersport geweest. Voor de meiden een herhaling, voor mij de allereerste keer. En dat heb ik geweten. Maar leuk dat het was!

Veel Nederlanders gaan jaarlijks op wintersport. Mijn beste vriend vertelt mij al van kleins af aan hoe leuk het is. Ik vond het dan ook heel gaaf dat ik het dit jaar eindelijk zelf zou gaan meemaken. Maar spannend vond ik het wel. Ik zag mezelf alweer, geheel op zijn Joanne's, de berg afrollen. Met zo'n grote sneeuwbal die zich dan om mij en mijn ski's heen vormt. Maar je weet het niet als je het niet probeert! Dus ik regelde een skiles en ging ervoor.

Faalmomentjes

Iedereen kent ze wel. Die momenten waarop je eigenlijk graag wilt dat alles soepel loopt, maar dat jij net iets heel doms doet of een compleet ongepaste opmerking plaatst. Je hoort op dat moment fictieve krekeltjes tsjirpen en/of iedereen om je heen ligt in een deuk van het lachen. 
Vanaf dat moment reageren de 'falende mensen' op twee verschillende manieren: Ofwel ze krijgen een rood hoofd en proberen van onderwerp te wisselen, of ze lachen mee en accepteren dat hun noodlot andermans plezier wordt. 

Laatst praatte ik met iemand die dat zogenoemde 'falen' echt heel erg vindt. Die kleine blunders die iedereen geregeld overkomt, vond hij een drámá en als zoiets hem gebeurt, kruipt hij het liefste de rest van de dag met het schaamrood op de kaken onder de dekens. Na dit gesprek heb ik wel even nagedacht. Want hoe vervelend moet het zijn als je altijd last hebt van dingen die per ongeluk fout gaan bij jezelf? Dan wordt het leven best wel zwaar volgens mij.

Bucket list

Op Upcoming.nl stond gisteren een artikeltje over de zogenoemde 'Bucket list'. Voor de mensen die niet weten wat dit is: Een bucket list is een lijst met dingen die je per sé gedaan wilt hebben voor je komt te overlijden. Het artikel ging over dingen die bijna iedereen wel op zijn bucket list had staan, maar die vrijwel niemand ook daadwerkelijk uitvoerde. Voorbeelden: Een marathon lopen of een wereldreis maken. Volgens mij wordt dat laatste tegenwoordig juist door iedereen wél gedaan, maar goed. Het principe is duidelijk; je bucket list moet je afgewerkt hebben voor je dood gaat. Zodat je aan het einde van je leven kunt zeggen: "Maar ik heb wél het maximale uit mijn leven gehaald!" 

Je roeping.

Als kind wilde jij al van alles worden 'als je later groot was'. Werd het piloot, zoals 95% van de jongetjes in de klas graag wilden worden, werd het brandweerman of politieagent, zodat alle meisjes verliefd op je zouden worden? Je wist het nog niet, maar werken zou je. Dus ging je, zodra je groot genoeg was, met veel banen aan de slag. Je hebt van alles geprobeerd, en heel veel ervaringen opgedaan. Totdat daar dat ene beroep kwam waar jij in kon uitblinken.

Op zeer jonge leeftijd al in het vak begonnen. Wat toen nog best lastig bleek te zijn, op vele fronten. Want hoe sta je deze verdrietige mensen te woord? Hoe zorg je ervoor, dat alles in rechte banen blijft gaan? Je voelde je misschien soms zelf een beetje verdrietig. Want dit was ook best heftig! Maar je wilde deze mensen helpen. Koste wat kost. Dus ging je ervoor. 

Je leerde om, ook hier, het positieve in te zien. Want als jij je werk goed deed, konden deze mensen weer verder. En dat wilde je graag zien. Jij, die zelf wist hoe moeilijk sommige dingen konden zijn, wilde bij deze mensen zo graag de pijn wat draaglijker maken. Al was het maar een heel klein beetje.