Bucket list

Op Upcoming.nl stond gisteren een artikeltje over de zogenoemde 'Bucket list'. Voor de mensen die niet weten wat dit is: Een bucket list is een lijst met dingen die je per sé gedaan wilt hebben voor je komt te overlijden. Het artikel ging over dingen die bijna iedereen wel op zijn bucket list had staan, maar die vrijwel niemand ook daadwerkelijk uitvoerde. Voorbeelden: Een marathon lopen of een wereldreis maken. Volgens mij wordt dat laatste tegenwoordig juist door iedereen wél gedaan, maar goed. Het principe is duidelijk; je bucket list moet je afgewerkt hebben voor je dood gaat. Zodat je aan het einde van je leven kunt zeggen: "Maar ik heb wél het maximale uit mijn leven gehaald!" 

Positief zijn.

Er verschenen de afgelopen week weer van die mooie kreten in mijn Facebook-tijdlijn. 'Dedicate yourself to being better every single day!' 'The difference between dreams and reality is ACTION!' 
Tjonge. Ik krijg altijd een beetje een leger-achtig gevoel bij dit soort kreten. Geeeeeeeeef acht! Zoiets. Maar ik ben eens een beetje rond gaan speuren op internet. Weet je hoe veel van die psychologische termen er allemaal rondzweven online? Het komt eigenlijk allemaal op hetzelfde neer. Wees blij met jezelf, maak het beste van je leven en trek je van negativiteit niks aan. Het klopt allemaal wel. Maar wat is toch de reden dat mensen allemaal online psycholoogje aan het spelen zijn?

Benno L.

Het is deze week weer volop in het nieuws. Benno L. De door vele mensen gevreesde man, die zo harteloos is omgegaan met onschuldige kinderen door ze te misbruiken terwijl hij zwemleraar was. De man in kwestie komt vrij en wil graag weer terug naar zijn oude woonplaats. Leiden. Daar wordt hij echter niet met open armen door zijn stad ontvangen. Dat is vreemd, Benno hoopte nou net weer even bij zijn vroegere buren op de koffie te kunnen. Maar ze willen hem in Leiden niet meer zien. Joh.

Op www.nu.nl las ik dat de burgemeester hem nu, ondanks al het protest, toch in Leiden wil laten wonen. Hij vind het namelijk 'geen goed antwoord op dit maatschappelijk vraagstuk' als L. uit Leiden wordt weggestuurd. 

Eehm, welk maatschappelijk vraagstuk precies? Mogen mensen die kinderen misbruiken niet meer terug naar de plek waar ze vandaan kwamen? Had L. al wel vrij mogen komen? Mag de beste man nog een normale woonplaats hebben eigenlijk? Als dat maatschappelijke vraagstukken zijn, weet ik het antwoord al wel. Zo lastig is dat toch niet? Weg met die man. Had ik toch die Pabo moeten overslaan en burgemeester moeten worden dus. Verdorie, roeping gemist.

Facebook-irritaties

Als je geen Facebook hebt, kun je in twee categorieën geplaatst worden. 
Ofwel je hebt onder een steen gelegen, óf je bent bejaard. Een andere optie is er volgens Facebookgebruikers niet. 
Ik ben er zelf trouwens ook een, zo'n Facebookgebruiker. Vrij actief ook. Ik kan me stuk lachen om grappige filmpjes, leuke opmerkingen of een foto die meer dan duizend woorden zegt. Maar ik vind het ook goed dat belangrijke zaken op deze manier snel verspreid kunnen worden. Het voordeel van de internetgeneratie, zeg maar. 

In een artikel op www.ze.nl las ik echter dat er, naast de positieve effecten van Facebook, ook 5 grote irritaties heersen op dit gebied. Namelijk deze:

1. De duckface. 
De grote groepen meisjes (en soms jongens!) die dit eendenbekkie trekken op de foto heb je zo gevonden. Met als gevolg een gigántische lading likes op die bewuste foto's. Ik vraag me af waardoor dat komt. Omdat ze door het eendenbekkie heel fotogeniek lijken? Of omdat ze met zo'n getuit mondje voor veel mannen een seksuele impressie lijken te wekken? Nou ja. Kies zelf maar.

2. De trotse ouder. 
Ik moest hier wel even om lachen. In mijn eigen tijdlijn bárst het namelijk ook van de, vaak kersverse, ouders die hun kinderen vaak op Facebook plaatsen, het liefste met de lachende ouder in kwestie ernaast. Ach. Dit vind ik twee kanten hebben. Leuk om te zien dat je als ouder trots bent. Vroeger vertelde je dit aan de rand van het schoolplein tot vervelens toe aan andere ouders, nu zet je het op Facebook. Soms best vervelend, dat snap ik, maar what's new. 

3. De dagdoornemer.
Ja, dat dit een irritatie is snap ik. Ik kan me voorstellen dat je belangrijke en heel leuke gebeurtenissen wilt delen met de wereld. Maar je dagelijkse maaltijd? Elke week vertellen dat je weer schoongemaakt hebt? Elke avond vertellen dat je gaat slapen? Ik ben benieuwd hoeveel mensen mij gaan ontvrienden als ik elke dag vertel wanneer ik ga ontbijten of naar het toilet moet. Ik denk dat ik er weinig over houd. En dan kan ik ze niks kwalijk nemen.

4. De negatieve aandachtszoeker.
Ken je ze? De mensen die op Facebook alleen 'pffft' of 'zucht' zetten. En je bent het bloed onder je nagels pas écht kwijt wanneer jij dan vraagt wat er is en zij dan reageren met 'oh, niks, dat vertel ik liever niet op Facebook...' Waarom zet je het dan überhaubt online?! Schiet mij maar lek, mensen.

5. De heldhaftige goeddoener.
Ach, het heeft iets aandoenlijks. Die mensen die alles, maar dan ook álles, dat met goede doelen te maken heeft delen. Sign this petition! Help de arme kinderen in Afrika! Lekker makkelijk hè, en zo fijn gratis. Lieve mensen, misschien oud nieuws, maar als je de kinderen in Afrika wilt helpen, ga er dan naartoe en help ze. Ik denk dat dat heel wat meer vruchten afwerpt. Desondanks; goed dat er petities getekend worden, we kunnen onze Tweede Kamer er lekker mee op stang jagen. Hartstikke hilarisch om dat dan weer terug te zien op televisie! 

Als ik het zelf zo teruglees, is er eigenlijk niet zoveel nieuws onder de zon. De ergernissen die we als mensen hebben, worden nu alleen wat meer 'online ergernissen'. Ik denk eerlijk gezegd, dat we ons er niet te druk over moeten maken. Mensen die je vervelend vindt, die zullen er altijd blijven. Hoewel het natuurlijk wel handig zou zijn als we bij die mensen even weer lekker ouderwets ADSL in konden stellen. Als ze dan weer vervelend zitten te doen op Facebook, ga jij gewoon een paar uur lang bellen. Lekker puh.